Latin Amerika kültürün özgün ve karmaşıktır. Bu büyük kültür mozayiğinin bir parçasını da, büyük ölçekte halk müziğinden kaynaklanan Cantador geleneği oluşturur. Yani gerçek halk şarkıcısıdır Cantadorlar. Victor Jara, bu geleneğin Latin Amerika’da oluşturduğu müzik akımlarından biri olan “Yeni Şarkı” hareketinin kurucularından ve bu mücadeleci geleneğin en önemli isimlerinden biri olmuştur. Yoksul köylü bir ailenin oğlu olan Jara, papaz olma düşüncesiyle başlayan hayat yolculuğuna; eğitimini sürdürme şansı bulan bir kaç köylü çocuğundan biri olarak üniversite eğitimiyle devam eder. Amacı tiyatroya sanatçısı olarak insanlara Şili’deki yaşamı anlatmaktır. Tiyatroda çok başarılı bir kariyeri olmasına rağmen bununla yetinmez. Çünkü her zaman aynı kitleye; tiyatro izleyen aynı bir kaç yüz kişiye hitap ettiğini düşünür. Ve müziğin daha etkili olacağı kanısına varır. Böylelikle tiyatroyu bırakmaya ve kendini bütünüyle müziğe adamaya karar verir. Bütün yeteneklerini toplumsal mücadeleye adayan Victor Jara için müzik, halkla kendisi arasında güçlü bir iletişim kurmanın ve bir tür bütünleşmenin arayışıdır. Bu arayış kişisel çelişkilere çözüm aramanın değil, bütün bir halka yararlı bir insan olmaya çalışmanın arayışıdır. Şarkılarında halkının çektiği acıları, işçi sınıfinın sömürülmüşlüğünü ve mücadelesini, köylülüğün derebeylik koşulları altında ezilmişliğini ve ülkesinin emperyalistlerce nasıl yağmalandığını anlatmıştır. 1970 yılı başlarındaki devlet başkanlığı seçimine aday olan ve seçimi kazanan sosyalist Salvador Allende’nin en önde gelen destekçilerindendir. Eylül 1973’te gerçekleşen faşist darbenin ardından bir stadyuma doldurulan binlerce insandan biri de Victor Jara’dır. Burada da gitar çalmaya devam ettiği için önce elleri kırılır, sonra da birçok muhalif gibi kurşuna dizilir. Çok görmek istediği ülkesinin ve bütün kıtanın büyük zaferi gerçekleştireceği ve kutlayacağı günleri göremeyecekti; ancak Latin Amerika devrimci hareketinin insanlık tarihine hediye ettiği bu ‘Companero’nun şarkıları hâlâ dünyanın dört bir yanındaki özgürlük mücadelelerinde söylenmeye devam ediyor. Çünkü O “Halkların billur sesi, ölümsüz şarkı” "Beş bin kişiyiz Kimbilir kaç kişidir Bütün şehirlerde ve bütün ülkede Tohum eken ve fabrika işleten Yalnız burada onbin el”